အုိင္..(မ္) (ယေန႔ ကဗ်ာက႑)
ငါ.........ဆုိတာ
တစ္ခါက ကေလးေလး
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူႀကီးျဖစ္
ေနာက္ေတာ့.....
ခ်စ္တတ္သြားတယ္။
.
ငါ........
ငယ္ငယ္က ဘာမွ လုပ္စရာမလုိေပမဲ့
ႀကီးလာေတာ့......ေလ
အပုိေတြပါ လုပ္တတ္လာတယ္.။
.
ငါ......... တဲ့
ငါဆုိတဲ့ ဒီ စိတ္က
သိပ္ၿပီးလြမ္း.. သိပ္ၿပီး တမ္းတ
အိပ္မရေအာင္လဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
.
ငါ့နားမွာ..... ဘာမွ မရွိေပမဲ့
ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္..... ငါနဲ႔အတူ
ငါ... တစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနတယ္...ေလ
.
ငါမပုိင္တဲ့ ရုပ္ရယ္....
ထိန္းမရတဲ့ စိတ္ရယ္.....
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြရယ္...
ဆႏၵေတြရယ္.....
လံုးလည္ ခ်ာလည္ လုိက္ေနတယ္.....။
.
အၿမဲလုိ ျဖစ္ေနတဲ့
လုိခ်င္တပ္မက္ျခင္း.....
ေတာင့္တျခင္း..... ဆုိတဲ့ ေလာဘ
ငါ........ဟာ
တကယ္ေတာ့ စဥ္းစားတတ္သင့္ၿပီ။
.
ငါ့ကုိငါ အျပစ္မျမင္ပါဘူး.....
ငါဘာမွ မလုပ္မိဘူး......
သူ႔သေဘာအတုိင္းသူလာ.......
မႏွင္ပါပဲ သူထြက္.....
ငါလဲ ေတာ္ေတာ္ခက္လွတယ္။
.
ငါ့ကုိငါ မေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မွေတာ့
ငါ့ကုိယ္တုိင္ ငါမယံုမိတာ......
ဘာဆန္းသလဲေနာ္......။
.
ငါေလ............
အမွန္းတရားေတြ လုိခ်င္မိေပမဲ့
ဘာတစ္ခုမွ မသိခဲ့ေတာ့....လဲ
ဒီအတုိင္းပဲ ထုိင္ေနမိတယ္.....
အင္း..... ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့....
ငါ....ပဲကြယ္။
